ما مې د ژوند د هلکتوب دوره---- ستا د پيکي په داو کې وبیلله

نظر یې مه کړې جانان واړه د سپرلي انځــــور دی

ته وا چې په سیل راوتي بطې دي یا زاڼې دی

ما ته یې زړه لکه د سپينې ایینې راکړی -- تا دروغجن ته یې هنر د بهانې درکړی

فضل الربي رستم

د مصنوعیت په ښکلاګانو کې ورک شوی زړه -- د طبیعت د ښایستونو ملـِکه غواړي

لېکنه - فضل الربي رستم

زه به چرته نو د اوښکو جرګې دروړم -- نه دې ځای شته، نه دې پته محبته

اوسیدل دی زړه کې داسی راته ښکارې--- لکه غره کې چرته لاره سړی باسې

نظم

کله چې احساس یې له وجود، جانانه وتښتي -- پوه شه چې رستم به بیا د وخت غزا نه وتښتي

زما د زړه په هره برخه یې خپل فن و مانه --- زما په زړه لوبې د ښار یوې فنکارې وکړې­­­­

ما سره خلکه زما خپل زړګى په لاره نه ځـــــــــــــي زما د خپل وجود حصه مې په کيسه کښـــــــــې نه ده